Gorneree: Wenn der Garten Regie führt
Ein paar Tomaten sollten es werden – herausgekommen ist ein kleiner Dschungel. Mire Buthmann erzählt mit einem Augenzwinkern vom täglichen Überlebenskampf zwischen Zucchini, Brombeeren und selbst ernannter Bio-Expertise.
Dat geiht in’n Mart los mit'n Sülvstbedrug, ik teh blots’n poor Tomaten vör. Mien Optimismus glöövt denn stuur, dat’n Zucchini ok in en Kaffepott wasst un allens löppt dorop rut, dat ik mi vun Juli af an in mien Goorn mit de Macheet to mien Liggstohl dörchkämpen mutt. Dat Ganze is eh reinweg en Performance-Kunst. Goorneree heet, in’n Sommer tomeist so to doon, as wenn dat allens nau so plaant weer. Jeed Maal, wenn de Naver över de Heck kiekt, schauspeler ik de Bio-Spezjalistsche. Dat de Brummelberen de Regenrünn demonteren un de Borretsch mien Hoochbeet as Giesel nahmen hett, dat is schier Afsicht. „Dat is Permakultur“, wisper ik denn künnig. De Naver stiert op mien Tomaten-Oorwoold, as wenn he’n illegale Drogenlabor opspöört harr…
Mien Goorn is’n Meesterwark, wat sik jümmer wedder nee inszeneert. Wiel dat de eersten Bläder fallt un’n verblöhte Sünnenbloom dramaatsch den Kopp sacken lett, fiert wieder ünnen al de neegste gröne Spraat sien Debüt. Un ik? Ik bün de Regisseurin, de versöcht, dat Gemöös in’n Toom to hollen. Ik bün de Schauspelersche, de sik mit de Macheet dör de Kulissen fecht. Un ik bün in Personalunion ok noch de Tokiekersche, de spraakloos op dat Drieven kiekt, dat ik in’n Mart mit’n poor Saatköörn in’n Kaffepott in Gang bröcht heff. Ik laat de Macheet sinken, sett mi middemang in dat Dickicht op mien Liggstohl un luuster na dat Summen vun de Hummeln. Bifall för düssen Dschungel - Vörhang to.
