Kultur geiht dör'n Magen
Krieg zerstört nicht nur Städte, sondern auch Erinnerungen und Identität. In ihrer monatlichen Kolumne beschreibt die Tüdelband op Platt, warum Kultur für Menschen so existenziell ist.
En Kathedraal steiht in Flammen. Rook hangt ünner den Himmel, Rook hangt över de Stadt. Iesige Still twüschen dat Knacken vun’t Füer un dat Jaulen vun de Sirenen. Kiew is drapen worrn. De Kathedraal steiht in Flammen. Mit all ehr Geschicht, mit all ehr Traditschonen un Kunstschätt.
Museen un Archiven hölpt uns to verstahn un uns to besinnen, wat’n Kultur utmaken deit. Ünner all den Rook liggt nu en Tonichtmaken, dat nich mehr to ännern is. En kollektive Beholen warrt existenzjell bedroht. De Mariä-Entschlafens-Kathedraal brennt. Un mit ehr gaht Hapen, Geschicht un Identität verloren. De Angreep op dat UNESCO-Weltkulturarv glickt dat Vörgahn vun de natschonalsotschalistische Besetter in de 1940er-Johren, de de Kathedraal al domals to Schannen maken wullen. Dat Teel weer, de Minschen to ünnerdrücken un ehr jede kulturelle Grundlaag för ehr Unafhängigkeit to nehmen.
Ik seh disse Biller ut Kiew un dat föhlt sik so an as’n Slag in de Hartkuhl. Du kannst nich mehr düütlich sehn, du fangst an to duseln, di warrt slecht un dat deit höllsch weh. Dor warrt mi kloor: Kultur geiht dör’n Magen.
