Winken för de Stadtreinigen
In ihrer monatlichen Kolumne nimmt die Tüdelband diesmal die ersten Tage des neuen Jahres in den Blick – und einen Gruß, der für viele ganz selbstverständlich sein sollte.
Nu sünd de Rummel un de Besinnlichkeit vun de Wiehnachtsdaag al wedder vörbi. So ganz suutje löppt dat niege Johr an. Un ok wenn ik mi orntlich över Snee an Wiehnachten freien wöör, dor haap ik doch jümmers, dat de Snee oplaatst to Niejohr wedder weg is. Anners gifft dat de slimmste Pamp an Böller- un Raketenmüll. Allens opweekt, reinweg Matsch. Witt is de Kraam denn jo lang nich mehr. Un sünnerlich an de eersten Daag vun’t Johr frei ik mi, meist mehr noch as vörher op’n Wiehnachtsmann, nu also op de Lüüd vun de Stadtreinigen. Ik glööv ok, dat dat vele Kinner nipp un nau so geiht. De grote Wagen vun de stäädsche Schierholeree föhrt langsam, dor kannst eerstmal ganz in Roh kieken. Allens lücht heel un deel orangsch un de Lüüd fohrt achtern mit. Jumpt rop, jumpt wedder dal, jumpt wedder rop. Denn winkt se de Kinners vergnöögt to un sorgt blangenbi ok noch dorför, dat all de grote Swienkraam op de Straten, teihndusende Dannenbööm un leddige Buddels, sachts wedder verswinnen doot. Dank ok, dink ik so bi mi. Un as de grote Wagen in mien Straat inböögt, dor fang ik mitmal an to winken.
